1ای خداوند مرا در غضب خود توبیخ منما و در خشم خویش تأدیبم مفرما. 2زیرا که تیرهای تو در من فرو رفته و دست تو بر من فرود آمده است. 3در جسد من به‌سبب غضب تو صحتی نیست و در استخوانهایم به‌سبب خطای خودم سلامتی نی. 4زیرا گناهانم از سرم گذشته است. مثل بار گران از طاقتم سنگینتر شده. 5جراحات من متعفّن و مقروح شده است، به‌سبب حماقت من. 6به خود می‌پیچم و بی‌نهایت منحنی شده‌ام. تمامی روز ماتمکنان تردد می‌کنم. 7زیرا کمر من از سوزش پر شده است و در جسد من صحتی نیست. 8من بیحس و بی‌نهایت کوفته شده‌ام و از فغان دل خود نعره می‌زنم. 9ای خداوند تمامیِ آرزوی من در مد نظر تو است و ناله‌های من از تو مخفی نمی‌باشد. 10دل من میطپد و قوّتم از من رفته است و نور چشمانم نیز با من نیست. 11دوستان و رفیقانم از بلای من برکنار میایستند و خویشان من دور ایستاده‌اند. 12آنانی که قصد جانم دارند دام می‌گسترند و بداندیشانم سخنان فتنهانگیز می‌گویند و تمام روز حیله را تفکر می‌کنند. 13و امّا من مثل کر نمی‌شنوم؛ و مانند گُنگم که دهان خود را باز نکند. 14و مثل کسی گردیده‌ام که نمی‌شنود و کسی که در زبانش حجتی نباشد. 15زیرا که ای خداوند انتظار تو را می‌کشم. تو ای یهوه خدایم جواب خواهی داد. 16چونکه گفته‌ام مبادا بر من شادی نمایند و چون پایم بلغزد بر من تکبر کنند. 17زیرا که برای افتادن نصب شده‌ام و درد من همیشه پیش روی من است. 18زیرا گناهخود را اخبار می‌نمایم و از خطای خود غمگین هستم. 19امّا دشمنانم زنده و زورآورند و آنانی که بی‌سبب بر من بغض می‌نمایند بسیارند، 20و آنانی که به عوض نیکی به من بدی می‌رسانند. بر من عداوت می‌ورزند زیرا نیکویی را پیروی می‌کنم. 21ای خداوند مرا ترک منما. ای خدای من از من دور مباش، 22و برای اعانت من تعجیل فرما، ای خداوندی که نجات من هستی.
