1ای خداوند دعای مرا بشنو، و فریاد من نزد تو برسد. 2در روز تنگیام روی خود را از من مپوشان. گوش خود را به من فراگیر، و روزی که بخوانم مرا به زودی اجابت فرما. 3زیرا روزهایم مثل دود تلف شد و استخوانهایم مثل هیزم سوخته گردید. 4دل من مثل گیاه زده شده و خشک گردیده است زیرا خوردن غذای خود را فراموش می‌کنم. 5به‌سبب آواز ناله خود، استخوانهایم به گوشت من چسبیده است. 6مانند مرغ سقّای صحرا شده، و مثل بوم خرابه‌ها گردیده‌ام. 7پاسبانی می‌کنم و مثل گنجشک بر پشتبام، منفرد گشته‌ام. 8تمامی روز دشمنانم مرا سرزنش می‌کنند و آنانی که بر من دیوانه شده‌اند مرا لعنت می‌نمایند. 9زیرا خاکستر را مثل نان خورده‌ام و مشروب خود را با اشک آمیختهام، 10به‌سبب غضب و خشم تو زیرا که مرا برافراشته و به زیر افکنده‌ای. 11روزهایم مثل سایه زوال پذیر گردیده و من مثل گیاه پژمرده شده‌ام. 12لیکن تو ای خداوند جلوس فرموده‌ای تا ابدالآباد! و ذکر تو تا جمیع نسلهاست! 13تو برخاسته، بر صهیون ترحم خواهی نمود زیرا وقتی است که بر او رأفت کنی و زمان معّین رسیده‌است. 14چونکه بندگان تو در سنگهای وی رغبت دارند و بر خاک او شفقت می‌نمایند. 15پس امّت‌ها از نام خداوند خواهند ترسید و جمیع پادشاهان جهان از کبریایی تو. 16زیرا خداوند صهیون را بنا نموده، و در جلال خود ظهور فرموده است. 17به دعای مسکینان توجه نموده، و دعای ایشان را خوار نشمرده است. 18این برای نسل آینده نوشته می‌شود تا قومی که آفریده خواهند شد خداوند را تسبیح بخوانند. 19زیرا که از بلندی قدس خود نگریسته، خداوند از آسمان بر زمین نظر افکنده است. 20تا ناله اسیران را بشنود و آنانی را که به موت سپرده شده‌اند آزاد نماید. 21تا نام خداوند را در صیهون ذکر نمایند و تسبیح او را در اورشلیم، 22هنگامی‌که قومها با هم جمع شوند و ممالک نیز تا خداوند را عبادت نمایند. 23توانایی مرا در راه ناتوان ساخت و روزهای مرا کوتاه گردانید. 24گفتم، ای خدای من مرا در نصف روزهایم برمدار. سالهای تو تا جمیع نسلها است. 25از قدیم بنیاد زمین را نهادی و آسمانها عمل دستهای تو است. 26آنها فانی می‌شوند، لیکن تو باقی هستی و جمیع آنها مثل جامه مندرس خواهند شد. و مثل ردا آنها را تبدیل خواهی کرد و مبدّل خواهند شد. 27لیکن تو همان هستی و سالهای تو تمام نخواهد گردید. 28فرزندان بندگانت باقی خواهند ماند و ذرّیت ایشان در حضور تو پایدار خواهند بود.
