1چون به خانه خدا بروی، پای خود را نگاه دار، زیرا تقّرب جستن به جهت استماع، از گذرانیدن قربانی‌های احمقان بهتر است، چونكه ایشان نمی‌دانند كه عمل بد می‌كنند. 2با دهان خود تعجیل منما و دلت برای گفتن سخنی به حضور خدا نشتابد زیرا خدا در آسمان است و توبر زمین هستی؛ پس سخنانت كم باشد. 3زیرا خواب از كثرت مشقّت پیدا می‌شود و آواز احمق از كثرت سخنان. 4چون برای خدا نذر نمایی در وفای آن تأخیر منما زیرا كه او از احمقان خشنود نیست؛ پس به آنچه نذر كردی وفا نما. 5بهتر است كه نذر ننمایی از اینكه نذر نموده، وفا نكنی. 6مگذار كه دهانت جسد تو را خطاكار سازد؛ و در حضور فرشته مگو كه این سهواً شده است. چرا خدا به سبب قول تو غضبناك شده، عمل دستهایت را باطل سازد؟ 7زیرا كه این از كثرت خوابها و اباطیل و كثرت سخنان است؛ لیكن تو از خدا بترس. 8اگر ظلم را بر فقیران و بركندن انصاف و عدالت را در كشوری بینی، از این امر مشوّش مباش، زیرا آنكه بالاتر از بالا است، ملاحظه می‌كند، و حضرت اعلی فوق ایشان است. 9و منفعت زمین برای همه است بلكه مزرعه، پادشاه را نیز خدمت می‌كند. 10آنكه نقره را دوست دارد از نقره سیر نمی‌شود، و هر كه توانگری را دوست دارد از دخل سیر نمی‌شود.این نیز بطالت است. 11چون نعمت زیاده شود، خورندگانش زیاد می‌شوند؛ و به جهت مالكش چه منفعت است غیر از آنكه آن را به چشم خود می‌بیند؟ 12خواب عمله شیرین است خواه كم و خواه زیاد بخورد؛ اما سیری مرد دولتمند او را نمی‌گذارد كه بخوابد. 13بلایی سخت بود كه آن را زیر آفتاب دیدم یعنی دولتی كه صاحبش آن را برای ضرر خودنگاه داشته بود. 14و آن دولت از حادثه بد ضایع شد و پسری آورد اما چیزی در دست خود نداشت. 15چنانكه از رحم مادرش بیرون آمد، همچنان برهنه به حالتی كه آمد خواهد برگشت و از مشقّت خود چیزی نخواهد یافت كه به دست خود ببرد. 16و این نیز بلای سخت است كه از هر جهت چنانكه آمد همچنین خواهد رفت؛ و او را چه منفعت خواهد بود از اینكه در پی باد زحمت كشیده است؟ 17و تمامی ایام خود را در تاریكی می‌خورَد و با بیماری و خشم، بسیار محزون می‌شود. 18اینك آنچه من دیدم كه خوب و نیكو می‌باشد، این است كه انسان در تمامی ایام عمر خود كه خدا آن را به او می‌بخشد بخورد و بنوشد و از تمامی مشقّتی كه زیر آسمان می‌كشد، به نیكویی تمتّع ببرد زیرا كه نصیبش همین است. 19و نیز هر انسانی كه خدا دولت و اموال به او ببخشد و او را قوّت عطا فرماید كه از آن بخورد و نصیب خود را برداشته، از محنت خود مسرور شود، این بخشش خدا است. 20زیرا روزهای عمر خود را بسیار به یاد نمی‌آورد چونكه خدا او را از شادی دلش اجابت فرموده است.
