1آیا لِوْیاتان را با قلاّب توانی كشید؟ یا زبانش را با ریسمان توانی فشرد؟ 2آیا در بینی او مهار توانی كشید؟ یا چانه‌اش را با قلاّب توانی سفت؟ 3آیا او نزد تو تضرّع زیاد خواهد نمود؟ یا سخنان ملایم به تو خواهد گفت؟ 4آیا با تو عهد خواهد بست یا او را برای بندگی دایمی خواهی گرفت؟ 5آیا با او مثل گنجشك بازی توانی كرد؟ یا او را برای كنیزان خود توانی بست؟ 6آیا جماعت (صیادان) از او داد و ستد خواهند كرد؟ یا او را در میان تاجران تقسیم خواهند نمود؟ 7آیا پوست او را با نیزه‌ها مملّو توانی‌كرد؟ یا سرش را با خُطّافهای ماهی‌گیران؟ 8اگر دست خود را بر او بگذاری جنگ را به یاد خواهی داشت و دیگر نخواهی كرد. 9اینك امید به او باطل است. آیا از رؤیتش نیز آدمی به روی درافكنده نمی‌شود؟ 10كسی اینقدر متهوّر نیست كه او را برانگیزاند. پس كیست كه در حضور من بایستد؟ 11كیست كه سبقت جسته، چیزی به من داده، تابه او ردّ نمایم؟ هرچه زیر آسمان است از آن من می‌باشد. 12«درباره اعضایش خاموش نخواهم شد و از جبروت و جمال تركیب او خبر خواهم داد. 13كیست كه روی لباس او را باز تواند نمود؟ و كیست كه در میان دو صف دندانش داخل شود؟ 14كیست كه درهای چهره‌اش را بگشاید؟ دایره دندانهایش هولناك است. 15سپرهای زورآورش فخر او می‌باشد، با مُهر محكم وصل شده است. 16با یكدیگر چنان چسبیده‌اند كه باد از میان آنها نمی‌گذرد. 17با همدیگر چنان وصل شده‌اند و با هم مُلْتَصِقند كه جدا نمی‌شوند. 18از عطسه‌های او نور ساطع می‌گردد و چشمان او مثل پلكهای فجر است. 19از دهانش مشعلها بیرون می‌آید و شعله‌های آتش برمی‌جهد. 20از بینی‌های او دود برمی‌آید مثل دیگ جوشنده و پاتیل. 21از نفس او اخگرها افروخته می‌شود و از دهانش شعله بیرون می‌آید. 22بر گردنش قوّت نشیمن دارد، و هیبت پیش رویش رقص می‌نماید. 23طبقات گوشت او به هم چسبیده است، و بر وی مستحكم است كه متحرّك نمی‌شود. 24دلش مثل سنگ مستحكم است، و مانند سنگ زیرین آسیا محكم می‌باشد. 25چون او برمی‌خیزد، نیرومندان هراسان می‌شوند، و از خوف بی‌خود می‌گردند. 26اگر شمشیر به او انداخته شود اثر نمی‌كند، و نه نیزه و نه مزراق و نه تیر. 27آهن را مثل كاه می‌شمارد و برنج را مانند چوب پوسیده. 28تیرهای كمان او را فرار نمی‌دهد و سنگهای فلاخن نزد او به كاه مبدّل می‌شود. 29عمود مثل كاه شمرده می‌شود و بر حركت مزراق می‌خندد. 30در زیرش پاره‌های سفال تیز است و گردون پر میخ را بر گِل پهن می‌كند. 31لجّه را مثل دیگ می‌جوشاند و دریا را مانند پاتیلچه عطّاران می‌گرداند. 32راه را در عقب خویش تابان می‌سازد به نوعی كه لجّه را سفیدمو گمان می‌برند. 33بر روی خاك نظیر او نیست، كه بدون خوف‌آفریده شده باشد. 34بر هرچیز بلند نظر می‌افكند و بر جمیع حیوانات سركش پادشاه است.»
