1ای پسر من، به حكمت من توجه نما، و گوش خود را به فطانت من فراگیر، 2تا تدابیر را محافظت نمایی، و لبهایت معرفت را نگاه دارد. 3زیرا كه لبهای زن اجنبی عسل را میچكاند، و دهان او از روغن ملایمتر است. 4لیكن آخر او مثل اَفْسَنتین تلخ است و بُرنده مثل شمشیر دودم. 5پایهایش به موت فرو میرود، و قدمهایش به هاویه متمّسك میباشد. 6به طریق حیات هرگز سالك نخواهد شد. قدمهایش آواره شده است و او نمیداند. 7و الا´ن ای پسرانم مرا بشنوید، و از سخنان دهانم انحراف مورزید. 8طریق خود را از او دور ساز، و به در خانه او نزدیك مشو. 9مبادا عنفوان جوانی خود را به دیگران بدهی، و سالهای خویش را به ستمكیشان. 10و غریبان از اموال تو سیر شوند، و ثمره محنت تو به خانه بیگانه رود. 11كه در عاقبتِ خود نوحهگری نمایی، هنگامی كه گوشت و بدنت فانی شده باشد، 12و گویی چرا ادب را مكروه داشتم، و دل من تنبیه را خوار شمرد، 13و آوازمرشدان خود را نشنیدم، و به معلمان خود گوش ندادم. 14نزدیك بود كه هر گونه بدی را مرتكب شوم، در میان قوم و جماعت. 15آب را از منبع خود بنوش، و نهرهای جاری را از چشمه خویش. 16جویهای تو بیرون خواهد ریخت، و نهرهای آب در شوارع عام، 17و از آنِ خودت به تنهایی خواهد بود، و نه از آنِ غریبان با تو. 18چشمه تو مبارك باشد، و از زن جوانی خویش مسرور باش، 19مثل غزال محبوب و آهوی جمیل. پستانهایش تو را همیشه خرّم سازد، و از محبت او دائماً محفوظ باش. 20لیكن ای پسر من، چرا از زن بیگانه فریفته شوی؟ و سینه زن غریب را در بر گیری؟ 21زیرا كه راههای انسان در مدّنظر خداوند است، و تمامی طریقهای وی را میسنجد. 22تقصیرهای شریر او را گرفتار میسازد، و به بندهای گناهان خود بسته میشود. 23او بدون ادب خواهد مرد، و به كثرت حماقت خویش تلف خواهد گردید.
