1چونكه زمانها از قادرمطلق مخفی نیست. پس چرا عارفان او ایام او را ملاحظه نمیكنند؟ 2بعضی هستند كه حدود را منتقل میسازند و گلهها را غصب نموده، میچرانند. 3الاغهای یتیمان را میرانند و گاو بیوه زنان را به گرو میگیرند. 4فقیران را از راه منحرف میسازند، و مسكینان زمین جمیعاً خویشتن را پنهان میكنند. 5اینك مثل خر وحشی به جهت كار خود به بیابان بیرون رفته، خوراك خود را میجویند و صحرا به ایشان نان برای فرزندان ایشان میرساند. 6علوفه خود را در صحرا درو میكنند و تاكستان شریران را خوشهچینی مینمایند. 7برهنه و بیلباس شب را به سر میبرند و در سرما پوششی ندارند. 8از باران كوهها تر میشوند و از عدم پناهگاه، صخرهها را در بغل میگیرند 9و كسانی هستند كه یتیم را از پستان میربایند و از فقیر گرو میگیرند. 10پس ایشان بیلباس و برهنه راه میروند و بافهها را برمیدارند و گرسنه میمانند. 11در دروازههای آنها روغن میگیرند و چَرخُشت آنها را پایمال میكنند و تشنه میمانند. 12از شهرآباد، نعره میزنند و جان مظلومان استغاثه میكند. امّا خدا حماقت آنها را به نظر نمیآورد. 13«و دیگرانند كه از نور متمرّدند و راه آن را نمیدانند، و در طریقهایش سلوك نمینمایند. 14قاتل در صبح برمیخیزد و فقیر و مسكین را میكشد. و در شب مثل دزد میشود. 15چشم زناكار نیز برای شام انتظار میكشد و میگوید كه چشمی مرا نخواهد دید، و بر روی خود پرده میكشد. 16در تاریكی به خانهها نقب میزنند و در روز، خویشتن را پنهان میكنند و روشنایی را نمیدانند، 17زیرا صبح برای جمیع ایشان مثل سایه موت است، چونكه ترسهای سایه موت را میدانند. 18آنها بر روی آبها سبكاند و نصیب ایشان بر زمین ملعون است، و به راه تاكستان مراجعت نمیكنند. 19چنانكه خشكی و گرمی آب برف را نابود میسازد، همچنین هاویه خطاكاران را. 20رحم (مادرش) او را فراموش مینماید و كِرم، او را نوش میكند. و دیگر مذكور نخواهد شد، و شرارت مثل درخت بریده خواهد شد. 21زن عاقر را كه نمیزاید میبلعد و به زن بیوه احسان نمینماید، 22و امّا خدا جبّاران را به قوّت خود محفوظ میدارد. برمیخیزند اگرچه امید زندگی ندارند، 23ایشان را اطمینان میبخشد و بر آن تكیه مینمایند، امّا چشمان او بر راههای ایشان است. 24اندك زمانی بلند میشوند، پس نیست میگردند و پست شده، مثل سایرین برده میشوند و مثل سر سنبلهها بریده میگردند. 25و اگر چنین نیست پس كیست كه مرا تكذیب نماید و كلام مرا ناچیز گرداند؟»
