1پس ایوب در جواب گفت: 2«امروز نیز شكایت من تلخ است، و ضرب من از ناله من سنگینتر. 3كاش میدانستم كه او را كجا یابم، تا آنكه نزد كرسی او بیایم. 4آنگاه دعوی خود را به حضور وی ترتیب میدادم، و دهان خود را از حجّتها پر میساختم. 5سخنانی را كه در جواب من میگفت میدانستم، و آنچه را كه به من میگفت میفهمیدم. 6آیا به عظمت قوّت خود با من مخاصمه مینمود؟ حاشا! بلكه به من التفات میكرد. 7آنگاه مرد راست با او محّاجه مینمود و از داور خود تا به ابد نجات مییافتم. 8اینك به طرف مشرق میروم و او یافت نمیشود و به طرف مغرب و او را نمیبینم. 9به طرف شمال جایی كه او عمل میكند، و او را مشاهده نمیكنم. و او خود را به طرف جنوب میپوشاند و او را نمیبینم، 10زیرا او طریقی را كه میروم میداند و چون مرا میآزماید، مثل طلا بیرون میآیم. 11پایم اثر اقدام او را گرفته است و طریق او را نگاه داشته، از آن تجاوز نمیكنم. 12از فرمان لبهای وی برنگشتم و سخنان دهان او را زیاده از رزق خود ذخیره كردم. 13لیكن او واحد است و كیست كه او را برگرداند؟ و آنچه دل او میخواهد، به عمل میآورد. 14زیرا آنچه راكه بر من مقدّر شده است بجا میآورد، و چیزهای بسیار مثل این نزد وی است. 15از این جهت از حضور او هراسان هستم، و چون تفكّر مینمایم از او میترسم، 16زیرا خدا دل مرا ضعیف كرده است، و قادرمطلق مرا هراسان گردانیده. 17چونكه پیش از تاریكی منقطع نشدم، و ظلمت غلیظ را از نزد من نپوشانید.
