1به برادران خود عَمّی بگویید و به خواهران‌خویش رُوْحامَه! 2محاجه نمایید! با مادر خود محاجّه نمایید زیرا كه او زن من نیست و من شوهر او نیستم. لهذا زنای خود را از پیش رویش و فاحشگی خویش را از میان پستانهایش رفع بنماید. 3مبادا رخت او را كنده، وی را برهنه نمایم و او را مثل روز ولادتش گردانیده، مانند بیابان واگذارم و مثل زمین خشك گردانیده، به تشنگی بكُشَم. 4و بر پسرانش رحمت نخواهم فرمود چونكه فرزندان زنا می‌باشند. 5زیرا مادر ایشان زنا نموده و والده ایشان بی‌شرمی كرده‌است كه گفت: «در عقب عاشقان خود كه نان و آب و پشم و كتان و روغن و شربت به من داده‌اند خواهم رفت.» 6بنابراین، راه تو را به خارها خواهم بست و گرد او دیواری بنا خواهم نمود تا راههای خود را نیابد. 7و هر چند عاشقان خود را تعاقب نماید به ایشان نخواهد رسید و هر چند ایشان را بطلبد نخواهد یافت. پس خواهد گفت: «می‌روم و نزد شوهر نخستین خود برمی‌گردم زیرا در آنوقت از كنون مرا خوشتر می‌گذشت.» 8اما او نمی‌دانست كه من بودم كه گندم و شیره و روغن را به او می‌دادم و نقره و طلایی را كه برای بعل صرف می‌كردند برایش می‌افزودم. 9پس من گندم خود را در فصلش و شیره خویش را در موسمش باز خواهم گرفت و پشم و كتان خود را كه می‌بایست برهنگی او را بپوشاند برخواهم داشت. 10و الا´ن قباحت او را به نظر عاشقانش مُنكَشِف خواهم ساخت و احدی او را از دست من نخواهد رهانید. 11و تمامی شادی او و عیدها و هلالها و سَبَّت‌ها و جمیع مواسمش را موقوف خواهم ساخت. 12و موها و انجیرهایش را كه گفته بود اینها اجرت من می‌باشد كه عاشقانم به من داده‌اند، ویران خواهم ساخت و آنها را جنگل خواهم گردانید تا حیوانات صحرا آنها را بخورند. 13و خداوند می‌گوید كه انتقام روزهای بعلیم را از او خواهم كشید كه برای آنها بخور می‌سوزانید و خویشتن را به گوشوارها و زیورهای خود آرایش داده، از عقب عاشقان خود می‌رفت و مرا فراموش كرده بود. 14بنابراین اینك او را فریفته، به بیابان خواهم آورد و سخنان دلاویز به او خواهم گفت. 15و تاكستانهایش را ازآنجا به وی خواهم داد و وادی عَخور را به دروازه امید (مبدّل خواهم ساخت) و در آنجا مانند ایام جوانی‌اش و مثل روز بیرون آمدنش از زمین مصر خواهد سرایید. 16و خداوند می‌گوید كه «در آن روز مرا ایشی (یعنی شوهر من) خواهد خواند و دیگر مرا بَعلی نخواهد گفت، 17زیرا كه نامهای بعلیم را از دهانش دور خواهم كرد كه بار دیگر به نامهای خود مذكور نشوند. 18و در آن روز به جهت ایشان با حیوانات صحرا و مرغان هوا و حشرات زمین عهد خواهم بست و كمان و شمشیر و جنگ را از زمین خواهم شكست و ایشان را به امنیت خواهم خوابانید. 19و تو را تا به ابد نامزد خود خواهم ساخت و تو را به عدالت و انصاف و رأفت و رحمانّیت نامزد خود خواهم گردانید. 20و چون تو را به امانت نامزد خود ساختم آنگاه یهوه را خواهی شناخت.» 21و خداوند می‌گوید: «من خطاب خواهم كرد، آسمانها را خطاب خواهم كرد و آنها زمین را خطاب خواهند كرد. 22و زمین گندم و شیره و روغن را خطاب خواهد كرد و آنها یزْرَعیل را خطاب خواهند كرد. 23و او را برای خود در زمین خواهم كِشت و بر لُورُوْحامَه رحمت خواهم فرمود و به لُوعَمّی خواهم گفت تو قوم من هستی و او جواب خواهد داد تو خدای من می‌باشی.»
