1وای بر آنانی كه بر بسترهای خود ظلم را تدبیر مینمایند و مرتكب شرارت میشوند. در روشنایی صبح آن را بجا میآورند، چونكه در قوّت دست ایشان است. 2بر زمینها طمع میورزند و آنها را غصب مینمایند و بر خانهها نیز و آنها را میگیرند و بر مرد و خانهاش و شخص و میراثش ظلم مینمایند. 3بنابراین خداوند چنین میگوید: هان من بر این قبیله بلایی را تدبیر مینمایم كه شما گردن خود را از آن نتوانید بیرون آورد و متكبّرانه نخواهید خرامید زیرا كه آن زمان زمان بد است. 4در آن روز بر شما مَثَل خواهند زد و مرثیه سوزناك خواهند خواند و خواهند گفت بالّكل هلاك شدهایم. نصیب قوم مرا به دیگران داده است. چگونه آن را از من دور میكند و زمینهای مرا به مرتدّان تقسیم مینماید. 5بنابراین برای تو كسی نخواهد بود كه ریسمان را به قرعه در جماعت خداوند بكَشَدْ. 6ایشان نبوّت كرده، میگویند نبوّت مكنید. اگر به اینها نبوّت ننمایند، رسوایی دور نخواهد شد. 7ای كه به خاندان یعقوب مسمّی هستی آیا روح خداوند قاصر شده است و آیا اینها اعمال او میباشد؟ آیا كلام من برای هر كه به استقامت سالك میباشد، نیكو نیست؟ 8لكن قوم من در این روزها به دشمنی برخاستهاند. شما ردا را از رخت آنانی كه به اطمینان میگذرند و از جنگ روگردانند، میكَنید. 9و زنان قوم مرا از خانههای مرغوب ایشان بیرون میكنید و زینت مرا از اطفال ایشان تا به ابد میگیرید. 10برخیزید و بروید زیرا كه این آرامگاه شما نیست چونكه نجس شده است. شما را به هلاكت سخت هلاك خواهد ساخت. 11اگر كسی به بطالت و دروغ سالك باشد و كاذبانه گوید كه من برای تو دربارۀشراب و مُسْكِرات نبوّت خواهم نمود، هرآینه او نبّی این قوم خواهد بود. 12ای یعقوب، من البتّه تمامی اهل تو را جمع خواهم نمود و بقیه اسرائیل را فراهم آورده، ایشان را مثل گوسفندان بُصْرَه در یك جا خواهم گذاشت. ایشان مثل گلهای كه در آغل خود باشد، به سبب كثرت مردمان غوغا خواهند كرد. 13رخنه كننده پیش روی ایشان برآمده است. ایشان رخنه نموده و از دروازه عبور كرده، از آن بیرون رفتهاند و پادشاه ایشان پیش روی ایشان و خداوند بر سر ایشان پیش رفته است.
