1خدا، خدا یهوه تکلّم می‌کند و زمین را از مَطْلَع آفتاب تا به مغربش می‌خواند. 2از صهیون که کمال زیبایی است، خدا تجلّی نموده است. 3خدای ما می‌آید و سکوت نخواهد نمود. آتش پیش روی او می‌بلعد و طوفان شدید گرداگرد وی خواهد بود. 4آسمان را از بالا می‌خواند و زمین را، تا قوم خود را داوری کند، 5مقدّسانِ مرا نزد من جمع کنید، که عهد را با من به قربانی بسته‌اند. 6و آسمانها از انصاف او خبر خواهند داد، زیرا خدا خود داور است، سلاه. 7ای قوم من بشنوتا سخن گویم، و ای اسرائیل تا برایت شهادت دهم که خدا، خدای تو من هستم. 8دربارهٔٔ قربانی‌هایت تو را توبیخ نمی‌کنم و قربانی‌های سوختنیِ تو دائماً در نظر من است. 9گوسالهای از خانهٔ تو نمی‌گیرم و نه بزی از آغل تو. 10زیراکه جمیع حیوانات جنگلاز آن منند و بهایمی که بر هزاران کوه می‌باشند. 11همهٔ پرندگان کوه‌ها را می‌شناسم و وحوش صحرا نزد من حاضرند. 12اگر گرسنه می‌بودم تو را خبر نمی‌دادم، زیرا ربع مسکون و پُری آن از آن من است. 13آیا گوشت گاوان را بخورم و خون بزها را بنوشم؟ 14برای خدا قربانی تشکر را بگذران، و نذرهای خویش را به حضرت اعلی وفا نما. 15پس در روز تنگی مرا بخوان تا تو را خلاصی دهم و مرا تمجید بنمایی. 16و امّا به شریر خدا می‌گوید، ترا چه کار است که فرایض مرا بیان کنی و عهد مرا به زبان خود بیاوری؟ 17چونکه تو از تأدیب نفرت داشته‌ای و کلام مرا پشتسر خود انداخته‌ای. 18چون دزد را دیدی او را پسند کردی و نصیب تو با زناکاران است. 19دهان خود را به شرارت گشوده‌ای و زبانت حیله را اختراع می‌کند. 20نشسته‌ای تا به ضد برادر خود سخن رانی و دربارهٔٔ پسر مادر خویش غیبت گویی. 21این را کردی و من سکوت نمودم. پس گمان بردی که من مثل تو هستم. لیکن تو را توبیخ خواهم کرد. و این را پیش نظر تو به ترتیب خواهم نهاد. 22ای فراموشکنندگان خدا، در این تفکر کنید! مبادا شما را بدرم و رهاننده‌ای نباشد. 23هر که قربانی تشکر را گذراند مرا تمجید می‌کند، و آنکه طریق خود را راست سازد، نجات خدا را به وی نشان خواهم داد.
