1ای خدا مرا محافظت فرما، زیرا برتو توکل می‌دارم. 2خداوند را گفتم، تو خداوند من هستی. نیکویی من نیست غیر از تو. 3و امّا مقدّسانی که در زمین‌اند و فاضلان، تمامی خوشی من در ایشان است. 4دردهای آنانی که عقب [خدای] دیگر می‌شتابند، بسیار خواهد شد. هدایای خونی ایشان را نخواهم ریخت، بلکه نام ایشان را به زبانم نخواهم آورد. 5خداوند نصیبِ قسمت و کاسهٔ من است. تو قرعهٔ مرا نگاه می‌داری. 6خِطّه‌های من به جایهای خوش افتاد. میراث بَهیّ به من رسیده است. 7خداوند را که مرا نصیحت نمود، متبارک می‌خوانم. شبانگاه نیز قلبم مرا تنبیه می‌کند. 8خداوند را همیشه پیش روی خود می‌دارم. چونکه به دست راست من است، جنبش نخواهم خورد. 9از این رو دلم شادی می‌کند و جلالم به وجد می‌آید؛ جسدم نیز در اطمینان ساکن خواهد شد. 10زیرا جانم را در عالم اموات ترک نخواهی کرد، و قدوس خود را نخواهی گذاشت که فساد را بیند. 11طریق حیات را به من خواهی آموخت. به حضور تو کمال خوشی است و به دست راست تو لذت‌ها تا ابدالآباد!
