1ای یهوه آنچه بر ما واقع شد به یاد آور و ملاحظه فرموده، عار ما را ببین. 2میراث ما از آن غریبان و خانه‌های ما از آنِ اجنبیان گردیده است. 3ما یتیم و بی پدر شده‌ایم و مادران ما مثل بیوه‌ها گردیده‌اند. 4آب خود را به نقره می‌نوشیم و هیزم ما به ما فروخته می‌شود. 5تعاقب كنندگان ما به گردن ما رسیده‌اند و خسته شده، راحت نداریم. 6با اهل مصر و آشور دست دادیم تا از نان سیر شویم. 7پدران ما گناه ورزیده، نابود شده‌اند و ما متحمّل عصیان ایشان گردیده‌ایم. 8غلامان بر ما حكمرانی می‌كنند و كسی نیست كه از دست ایشان رهایی دهد. 9از ترس شمشیر اهل بیابان، نان خود را بخطر جان خویش می‌یابیم. 10پوست ما به سبب سمومِ قحط مثل تنور سوخته شده است. 11زنان را در صهیون بی‌عصمت كردند و دوشیزگان را در شهرهای یهودا. 12سروران از دست ایشان به دار كشیده شده و به مشایخ اعتنا ننمودند. 13جوانان سنگهای آسیا را برمی‌دارند و كودكان زیر بار هیزم می‌افتند. 14مشایخ از دروازه‌ها نابود شدند و جوانان از نغمه‌سرایی خویش. 15شادی دل ما نیست شد و رقص ما به ماتم مبدّل گردید. 16تاج از سر ما افتاد، وای بر ما زیرا كه گناه كردیم. 17از این جهت دل ما بیتاب شده است و به سبب این چیزها چشمان ما تار گردیده است. 18یعنی به خاطر كوه صهیون كه ویران شد و روباهان در آن گردش می‌كنند. 19امّا تو ای یهوه تا ابدالا´باد جلوس می‌فرمایی و كرسی تو تا جمیع دهرها خواهد بود. 20پس برای چه ما را تا به ابد فراموش كرده و ما را مدّت مدیدی ترك نموده‌ای. 21ای یهُوَه ما را بسوی خود برگردان و بازگشت خواهیم كرد و ایام ما را مثل زمان سلف تازه كن. 22و الاّ ما را بالّكل ردّ نموده‌ای و بر ما بی‌نهایت غضبناك شده‌ای.
