1و این است قانون قربانی جرم؛ این‌قدس‌اقداس است. 2در جایی كه قربانی سوختنی را ذبح كنند، قربانی جرم را نیز ذبح بكنند، و خونش را به اطراف مذبح بپاشند. 3و از آن همه پیه‌اش را بگذراند، دنبه و پیه كه احشا را می‌پوشاند. 4و دو گُرده و پیهی كه بر آنهاست كه بر دو تهیگاه است، و سفیدی را كه بر جگر است، با گُرده‌ها جدا كند. 5و كاهن آنها را برای هدیۀ آتشین بجهت خداوند بسوزاند. این قربانی جرم است. 6و هر ذكوری از كاهنان آن را بخورد، در مكان مقدّس خورده شود. این قدس‌اقداس است. 7« قربانی جرم مانند قربانی گناه است. آنها را یك قانون است. كاهنی كه به آن كفاره كند از آن او خواهد بود. 8و كاهنی كه قربانی سوختنی كسی را گذراند، آن كاهن پوست قربانی سوختنی را كه گذرانیـد برای خـود نگاه دارد. 9و هر هدیـۀ آردی كه در تنـور پخته شـود و هـر چه بـر تابـه یـا سـاج ساخته شـود از آن كاهـن كه آن را گذرانیـد خواهـد بـود. 10و هر هدیـۀ آردی، خواه به روغـن سرشتـه شده، خواه خشك، از آن همـۀ پسـران هـارون بی‌تفـاوت یكدیگـر خواهـد بـود. 11« و این است قانون ذبیحه سلامتی كه كسی نزد خداوند بگذراند. 12اگر آن را برای تشكر بگذراند پس با ذبیحه تشكر، قرصهای فطیر سرشته شده به روغن، و نازكهای فطیر مالیده شده به روغن، و از آرد نرم آمیخته شده، قرصهای سرشته شدۀ به روغن را بگذراند. 13با قرصهای نان خمیر مایه‌دار قربانی خود را همراه ذبیحه تشكر سلامتی خود بگذراند. 14و از آن از هر قربانی یكی را برای هدیه افراشتنی نزد خداوند بگذراند، و از آنِ آن كاهن كه خون ذبیحه سلامتی را می‌پاشد خواهد بود. 15و گوشت ذبیحه تشكر سلامتی او در روز قربانی وی خورده شود، چیزی از آن را تا صبح نگذارد. 16و اگر ذبیحه قربانی او نذری یا تبرعی باشد، در روزی كه ذبیحه خود را می‌گذراند خورده شود، و باقی آن در فردای آن روز خورده شود. 17و باقی گوشت ذبیحه در روز سوم به آتش سوخته شود. 18و اگر چیزی از گوشت ذبیحه سلامتی او در روز سوم خورده شود مقبول نخواهد شد و برای كسی كه آن را گذرانید محسوب نخواهد شد، نجس خواهد بود. و كسی كه آن را بخورد گناه خود را متحمل خواهد شد. 19و گوشتی كه به هر چیز نجس برخورد، خورده نشود، به آتش سوخته شود، و هر كه طاهر باشد از آن گوشت بخورد. 20لیكن كسی كه از گوشت ذبیحه سلامتی كه برای خداوند است بخورد و نجاست او بر او باشد، آن كس از قوم خود منقطع خواهد شد. 21و كسی كه هر چیز نجس را خواه نجاست آدمی، خواه بهیمۀ نجس، خواه هر چیز مكروه نجس را لمس كند، و از گوشت ذبیحه سلامتی كه برای خداوند است بخورد، آن كس از قوم خود منقطع‌خواهد شد.« 22و خداوند موسی را خطاب كرده، گفت: 23«بنی‌اسرائیل را خطاب كرده، بگو: هیچ پیه گاو و گوسفند و بز را مخورید. 24اما پیه مردار و پیه حیوان دریده شده برای هر كار استعمال می‌شود، لیكن هرگز خورده نشود. 25زیرا هر كه پیه جانوری كه از آن هدیۀ آتشین برای خداوند می‌گذرانند بخورد، آن كس كه خورد، از قوم خود منقطع شود. 26و هیچ خون را خواه از مرغ خواه از بهایم در همۀ مسكنهای خود مخورید. 27هر كسی كه از هر قسم خون بخورد، آن كس از قوم خود منقطع خواهد شد.« 28و خداوند موسی را خطاب كرده، گفت: 29«بنی‌اسرائیل را خطاب كرده، بگو: هر كه ذبیحه سلامتی خود را برای خداوند بگذراند، قربانی خود را از ذبیحه سلامتی خود نزد خداوند بیاورد. 30به دستهای خود هدایای آتشین خداوند را بیاورد، پیه را با سینه بیاورد تا سینه بجهت هدیۀ جنبانیدنی به حضور خداوند جنبانیده شود. 31و كاهن پیه را بر مذبح بسوزاند، و سینه از آن هارون و پسرانش خواهد بود. 32و ران راست را برای هدیه افراشتنی از ذبایح سلامتی خود به كاهن بدهید. 33آن كس از پسران هارون كه خون ذبیحه سلامتی وپیه را گذرانید، ران راست حِصِّۀ وی خواهد بود. 34زیرا سینۀ جنبانیدنی و ران افراشتنی را از بنی‌اسرائیل ازذبایح سلامتی ایشان گرفتم، و آنها را به هارون كاهن و پسرانش به فریضۀ ابدی از جانب بنی‌اسرائیل دادم. » 35این است حصۀ مسح هارون و حصّۀ مسح پسرانش از هدایای آتشین خداوند ، در روزی كه ایشان را نزدیك آورد تا برای خداوند كهانت كنند. 36كه خداوند امر فرمود كه به ایشان داده شود، در روزی كه ایشان را از میان بنی‌اسرائیل مسح كرد، این فریضۀ ابدی در نسلهای ایشان است. 37این است قانون قربانی سوختنی و هدیه آردی و قربانی گناه و قربانی جرم و قربانی تقدیس و ذبیحه سلامتی، 38كه خداوند به موسی در كوه سینا امر فرموده بود، در روزی كه بنی‌اسرائیل را مأمور فرمود تا قربانی‌های خود را نزد خداوند بگذرانند در صحرای سینا.
