1و خداوند موسی را خطاب كرده، گفت: 2«بنی‌اسرائیل را خطاب كرده، به ایشان بگو: چون كسی نذر مخصوصی نماید، نفوس برحسب برآورد تو، از آن خداوند باشند. 3و اگر برآورد تو بجهت ذكور، از بیست ساله تا شصت ساله باشد، برآورد تو پنجاه مثقال نقره برحسب مثقال قدس خواهد بود. 4و اگر اُناث باشد برآورد تو سی مثقال خواهد بود. 5و اگر از پنج ساله تا بیست ساله باشد، برآورد تو بجهت ذكور، بیست مثقال و بجهت اناث ده مثقال خواهد بود. 6و اگر از یك ماهه تا پنج ساله باشد، برآورد تو بجهت ذكور پنج مثقال نقره، و بجهت اناث،برآورد تو سه مثقال نقره خواهد بود. 7و اگر از شصت ساله و بالاتر باشد، اگر ذكور باشد، آنگاه برآورد تو پانزده مثقال، و برای اناث ده مثقال خواهد بود. 8و اگر از برآورد تو فقیرتر باشد، پس او را به حضور كاهن حاضر كنند، و كاهن برایش برآورد كند و كاهن به مقدار قوۀ آن كه نذر كرده، برای وی برآورد نماید. 9« و اگر بهیمه‌ای باشد از آنهایی كه برای خداوند قربانی می‌گذرانند، هر آنچه را كه كسی از آنها به خداوند بدهد، مقدس خواهد بود. 10آن را مبادله ننماید و خوب را به بد یا بد را به خوب عوض نكند. و اگر بهیمه‌ای را به بهیمه‌ای مبادله كند، هم آن و آنچه به عوض آن داده شود، هر دو مقدس خواهد بود. 11و اگر هر قسم بهیمۀ نجس باشد كه از آن قربانی برای خداوند نمی‌گذرانند، آن بهیمه را پیش كاهن حاضر كند. 12و كاهن آن را چه خوب و چه بد، قیمت كند و برحسب برآورد تو ای كاهن، چنین باشد. 13و اگر آن را فدیه دهد، پنج یك بر برآورد تو زیاده دهد. 14« و اگر كسی خانۀ خود را وقف نماید تا برای خداوند مقدس شود، كاهن آن را چه خوب و چه بد برآورد كند، و بطوری كه كاهن آن را برآورد كرده باشد، همچنان بماند. 15و اگر وقف كننده بخواهد خانۀ خود را فدیه دهد، پس پنج یك بر نقد برآورد تو زیاده كند و از آن او خواهد بود. 16« و اگر كسی قطعه‌ای از زمین ملك خود را برای خداوند وقف نماید، آنگاه برآورد تو موافق زراعت آن باشد، زراعت یك حومر جو به پنجاه مثقال نقره باشد. 17و اگر زمین خود را از سال‌یوبیل وقف نماید، موافق برآورد تو برقرار باشد. 18و اگر زمین خود را بعد از یوبیل وقف نماید، آنگاه كاهن نقد آن را موافق سالهایی كه تا سال یوبیل باقی می‌باشد برای وی بشمارد، و از برآورد تو تخفیف شود. 19و اگر آنكه زمین را وقف كرد بخواهد آن را فدیه دهد، پس پنج یك از نقد برآورد تو را بر آن بیفزاید و برای وی برقرار شود. 20و اگر نخواهد زمین را فدیه دهد، یا اگر زمین را به دیگری فروخته باشد، بعد از آن فدیه داده نخواهد شد. 21و آن زمین چون در یوبیل رها شود مثل زمین وقف برای خداوند ، مقدس خواهد بود؛ ملكیت آن برای كاهن است. 22و اگر زمینی را كه خریده باشد كه از زمین ملك او نبود، برای خداوند وقف نماید، 23آنگاه كاهن مبلغ برآورد تو را تا سال یوبیل برای وی بشمارد، و در آن روز برآورد تو را مثل وقف خداوند به وی بدهد. 24و آن زمین در سال یوبیل به كسی كه از او خریده شده بود خواهد برگشت، یعنی به كسی كه آن زمین ملك موروثی وی بود. 25و هر برآورد تو موافق مثقال قدس باشد كه بیست جیره یك مثقال است. 26« لیكن نخست‌زاده‌ای از بهایم كه برای خداوند نخست‌زاده شده باشد، هیچكس آن را وقف ننماید، خواه گاو خواه گوسفند، از آن خداوند است. 27و اگر از بهایمِ نجس باشد، آنگاه آن را برحسب برآورد تو فدیه دهد، و پنج یك بر آن بیفزاید، و اگر فدیه داده نشود پس موافق برآورد تو فروخته شود. 28اما هر چیزی كه كسی برای خداوند وقف نماید، از كل مایملك خود، چه از انسان چه از بهایم چه از زمین ملك خود، نه‌فروخته شود و نه فدیه داده شود، زیرا هر چه وقف باشد برای خداوند قدس‌اقداس است. 29هر وقفی كه از انسان وقف شده باشد، فدیه داده نشود. البته كشته شود. 30« و تمامی ده یك زمین چه از تخم زمین چه از میوۀ درخت از آن خداوند است، و برای خداوند مقدس می‌باشد. 31و اگر كسی از ده یك خود چیزی فدیه دهد پنج یك آن را بر آن‌بیفزاید. 32و تمامی ده یك گاو و گوسفند یعنی هر چه زیر عصا بگذرد، دهم آن برای خداوند مقدس خواهد بود. 33در خوبی و بدی آن تفحص ننماید و آن را مبادله نكند، و اگر آن را مبادله كند هم آن و هم بدل آن مقدس خواهد بود و فدیه داده نشود.« 34این است اوامری كه خداوند به موسی برای بنی‌اسرائیل در كوه سینا امر فرمود.
