1و مذبحی برای سوزانیدن بخور بساز. آن را از چوب شطیم بساز. 2طولش ذراعی باشد، و عرضش ذراعی، یعنی مربع باشد، و بلندی‌اش دو ذراع، و شاخهایش از خودش باشد. 3و آن را به طلای خالص بپوشان. سطحش و جانبهایش به هر طرف و شاخهایش را و تاجی از طلا گرداگردش بساز. 4و دو حلقۀ زرین برایش در زیر تاجش بساز، بر دو گوشه‌اش، بر هر دو طرفش، آنها را بساز. و آنها خانه‌ها باشد برای عصاها، تا آن را بدانها بردارند. 5و عصاها را از چوب شطیم بساز و آنها را به طلا بپوشان. 6و آن را پیش حجابی كه روبروی تابوت شهادت است، در مقابل كرسی رحمت كه بر زبر شهادت است، در جایی كه با تو ملاقات می‌كنم، بگذار. 7و هر بامداد هارون بخور معطر بر روی آن بسوزاند، وقتی كه چراغها را می‌آراید، آن را بسوزاند. 8و در عصر چون هارون چراغها را روشن می‌كند، آن را بسوزاند تا بخور دائمی به حضور خداوند در نسلهای شما باشد. 9هیچ بخور غریب و قربانی سوختنی و هدیه‌ای بر آن‌مگذرانید، و هدیۀ ریختنی بر آن مریزید. 10و هارون سالی یك مرتبه بر شاخهایش كفاره كند، به خون قربانی گناه كه برای كفاره است، سالی یك مرتبه بر آن كفاره كند در نسلهای شما، زیرا كه آن برای خداوند قدس‌اقداس است.» 11و خداوند به موسی خطاب كرده، گفت: 12«وقتی كه شمارۀ بنی‌اسرائیل را برحسب شمرده‌شدگان ایشان می‌گیری، آنگاه هركس فدیۀ جان خود را به خداوند دهد، هنگامی كه ایشان را می‌شماری، مبادا در حین شمردن ایشان، وبایی در ایشان حادث شود. 13هر كه به سوی شمرده‌شدگان می‌گذرد، این را بدهد، یعنی نیم مثقال موافق مثقال قدس، كه یك مثقال بیست قیراط است، و این نیم مثقال هدیۀ خداوند است. 14هركس از بیست ساله و بالاتر كه بسوی شمرده‌شدگان بگذرد، هدیۀ خداوند را بدهد. 15دولتمند از نیم مثقال زیاده ندهد، و فقیر كمتر ندهد، هنگامی كه هدیه‌ای برای كفاره جانهای خود به خداوند می‌دهند. 16و نقد كفاره را از بنی‌اسرائیل گرفته، آن را برای خدمت خیمۀ اجتماع بده، تا برای بنی‌اسرائیل یادگاری به حضور خداوند باشد، و بجهت جانهای ایشان كفاره كند.» 17و خداوند به موسی خطاب كرده، گفت: 18«حوضی نیز برای شستن از برنج بساز، و پایه‌اش از برنج و آن را در میان خیمۀ اجتماع ومذبح بگذار، و آب در آن بریز. 19و هارون و پسرانش دست و پای خود را از آن بشویند. 20هنگامی كه به خیمۀ اجتماع داخل شوند، به آب بشویند، مبادا بمیرند. و وقتی كه برای خدمت كردن و سوزانیدن قربانی‌های آتشین بجهت خداوند به مذبح نزدیك آیند، 21آنگاه دست و پای خود را بشویند، مبادا بمیرند. و این برای ایشان، یعنی برای او و ذریتش، نسلاً بعد نسل فریضۀ ابدی باشد.» 22و خداوند موسی را خطاب كرده، گفت: 23«و تو عطریات خاص بگیر، از مُرّ چكیده پانصد مثقال، و از دارچینی معطر، نصف آن، دویست و پنجاه مثقال، و از قصب‌الذریره، دویست و پنجاه مثقال. 24و از سلیخه پانصد مثقال موافق مثقال قدس، و از روغن زیتون یك هین. 25و از آنها روغن مسح مقدس را بساز، عطری كه از صنعت عطار ساخته شود، تا روغن مسح مقدس باشد. 26و خیمۀ اجتماع و تابوت شهادت را بدان مسح كن. 27و خوان را با تمامی اسبابش، و چراغدان را با اسبابش، و مذبح بخور را، 28و مذبح قربانی سوختنی را با همۀ اسبابش، و حوض را با پایه‌اش. 29و آنها را تقدیس نما، تا قدس اقداس باشد. هر كه آنها را لمس نماید مقدس باشد. 30و هارون و پسرانش را مسح نموده، ایشان را تقدیس نما، تا برای من كهانت كنند. 31و بنی‌اسرائیل را خطاب كرده، بگو: این است روغن مسح مقدس برای من در نسلهای شما. 32و بر بدن انسان ریخته نشود، و مثل آن‌موافق تركیبش مسازید، زیرا كه مقدّس است و نزد شما مقدّس خواهد بود. 33هر كه مثل آن تركیب نماید، و هر كه چیزی از آن بر شخصی بیگانه بمالد، از قوم خود منقطع شود.» 34و خداوند به موسی گفت: «عطریات بگیر، یعنی مَیعه و اظفار و قِنّه و از این عطریات با ندر صاف حصه‌ها مساوی باشد. 35و از اینها بخور بساز، عطری از صنعت عطار نمكین و مصفی و مقدس. 36و قدری از آن را نرم بكوب، و آن را پیش شهادت در خیمۀ اجتماع، جایی كه با تو ملاقات می‌كنم بگذار، و نزد شما قدس اقداس باشد. 37و موافق تركیب این بخور كه می‌سازی، دیگری برای خود مسازید؛ نزد تو برای خداوند مقدس باشد. 38هر كه مثل آن را برای بوییدن بسازد، از قوم خود منقطع شود.»
