1شخصی كه كوبیده بیضه و آلت بریده باشد، داخل جماعت خداوند نشود. 2حرام‌زاده‌ای داخل جماعت خداوند نشود، حتی تا پشت دهم احدی از او داخل جماعت خداوند نشود. 3عمّونی و موآبی داخل جماعت خداوند نشوند. حتی تا پشت دهم، احدی از ایشان هرگز داخل جماعت خداوند نشود. 4زیرا وقتی كه شما از مصر بیرون آمدید، شما را در راه به نان و آب استقبال نكردند، و از این جهت كه بَلْعام بن بعور را از فتورِ ارام نهرین اجیر كردند تاتو را لعنت كند. 5لیكن یهُوَه خدایت نخواست بلعام را بشنود، پس یهُوَه خدایت لعنت را به جهت تو، به بركت تبدیل نمود، چونكه یهُوَه خدایت تو را دوست می‌داشت. 6ابداً در تمامی عمرت جویای خیریت و سعادت ایشان مباش. 7ادومی را دشمن مدار چونكه برادر توست، و مصری را دشمن مدار چونكه در زمین وی غریب بودی. 8اولادی كه از ایشان زاییده شوند، در پشت سوم داخل جماعت خداوند شوند. 9چون در اردو به مقابله دشمنانت بیرون روی، خویشتن را از هر چیز بد نگاه دار. 10اگر در میان شما كسی باشد كه از احتلام شب نجس شود، از اردو بیرون رود و داخل اردو نشود. 11چون شب نزدیك شود، با آب غسل كند، و چون آفتاب غروب كند، داخل اردو شود. 12و تو را مكانی بیرون از اردو باشد تا به آنجا بیرون روی. 13و در میان اسباب تو میخی باشد، و چون بیرون می‌نشینی با آن بكَن و برگشته، فضلۀ خود را از آن بپوشان. 14زیرا كه یهُوَه خدایت در میان اردوی تو می‌خرامد تا تو را رهایی داده، دشمنانت را به تو تسلیم نماید؛ پس اردوی تو مقدس باشد، مبادا چیز پلید را در میان تو دیده، از تو روگرداند. 15غلامی را كه از آقای خود نزد تو بگریزد، به آقایش مسپار. 16با تو در میان تو در مكانی كه‌برگزینـد در یكــی از شهرهـای تـو كـه بـه نظـرش پسنـد آیـد، ساكـن شـود، و بر او جفا منما. 17از دختران اسرائیل فاحشه‌ای نباشد و از پسران اسرائیل لواطی نباشد. 18اجرت فاحشه و قیمت سگ را برای هیچ نذری به خانۀ یهُوَه خدایت میاور، زیرا كه این هر دو نزد یهُوَه خدایت مكروه است. 19برادر خود را به سود قرض مده نه به سود نقره و نه به سود آذوقه و نه به سود هر چیزی كه به سود داده می‌شود. 20غریب را می‌توانی به سود قرض بدهی، اما برادر خود را به سود قرض مده تا یهُوَه خدایت در زمینی كه برای تصرفش داخل آن می‌شوی، تو را به هر چه دستت را بر آن دراز می‌كنی، بركت دهد. 21چون نذری برای یهُوَه خدایت می‌كنی در وفای آن تأخیر منما، زیرا كه یهُوَه خدایت البته آن را از تو مطالبه خواهد نمود، و برای تو گناه خواهد بود. 22اما اگر از نذر كردن ابا نمایی، تو را گناه نخواهد بود. 23آنچه را كه از دهانت بیرون آید، هوشیار باش كه بجا آوری، موافق آنچه برای یهُوَه خدایت از ارادۀ خود نذر كرده‌ای و به زبان خود گفته‌ای. 24چون به تاكستان همسایۀ خود درآیی، از انگور، هر چه می‌خواهی به سیری بخور، اما در ظرف خود هیچ مگذار. 25چون به كشتزار همسایۀ خود داخل شوی، خوشه‌ها را به دست خود بچین، اما داس بر كشت همسایۀ خود مگذار.
