1شما پسران یهُوَه خدای خود هستید،پس برای مردگان، خویشتن را مجروح منمایید، و مابین چشمان خود را متراشید. 2زیرا تو برای یهُوَه، خدایت، قوم مقدس هستی، و خداوند تو را برای خود برگزیده است تا از جمیع امت‌هایی كه برروی زمین‌اند به جهت او قوم خاصّ باشی. 3هیچ چیز مكروه مخور. 4این است حیواناتی كه بخورید: گاو و گوسفند و بُز، 5و آهو و غزال و گور و بزكوهی و ریم و گاوِ دشتی و مَهات. 6و هر حیوان شكافته سُم كه سُم را به دو حصّه شكافته دارد و نشخوار كند، آن را از بهایم بخورید. 7لیكن از نشخواركنندگان و شكافتگان‌سُم اینها را مخورید: یعنی شتر و خرگوش و وَنك، زیرا كه نشخوار می‌كنند اما شكافته‌سم نیستند. اینها برای شما نجس‌اند. 8و خوك زیرا شكافته سُم است، لیكن نشخوار نمی‌كند، این برای شما نجس‌است. از گوشت آنها مخورید و لاش آنها را لمس مكنید. 9از همه آنچه در آب است اینها را بخورید: هرچه پر و فلس دارد، آنها را بخورید. 10و هرچه پر و فلس ندارد مخورید، برای شما نجس است. 11از همه مرغان طاهر بخورید. 12و این است آنهایی كه نخورید: عقاب و استخوان‌خوار و نسرِ بحر، 13و لاشخوار و شاهین و كركس به اجناس آن؛ 14و هر غُراب به اجناس آن؛ 15و شترمرغ و جُغد و مرغ دریایی و باز، به اجناس آن؛ 16و بوم و بوتیمار و قاز؛ 17و قائت و رَخَم و غوّاص؛ 18و لَقْلَقْ و كُلنك، به اجناس آن؛ و هُدْهُد و شبپره. 19و همه حشرات بالدار برای شما نجس‌اند؛ خورده نشوند. 20اما از همه مرغان طاهر بخورید. 21هیچ میته مخورید؛ به غریبی كه درون دروازه‌های تو باشد بده تا بخورد، یا به اجنبی بفروش، زیرا كه تو برای یهُوَه، خدایت، قوم مقدس هستی. و بزغاله را در شیر مادرش مپز. 22عُشر تمامی محصولات مزرعه خود را كه سال به سال از زمین برآید، البته بده. 23و به حضور یهُوَه خدایت در مكانی كه برگزیند تا نام خود را در آنجا ساكن سازد، عشر غله و شیره و روغن خود را و نخست‌زادگان رمه و گله خویش را بخور، تا بیاموزی كه از یهُوَه خدایت همه اوقات بترسی. 24و اگر راه از برایت دور باشد كه آن را نمی‌توانی برد، و آن مكانی كه یهُوَه، خدایت، خواهد برگزید تا نام خود را در آن‌بگذارد، وقتی كه یهُوَه، خدایت، تو را بركت دهد، از تو دور باشد، 25پس آن را به نقره بفروش و نقره را بدست خود گرفته، به مكانی كه یهُوَه خدایت برگزیند، برو. 26و نقره را برای هرچه دلت می‌خواهد از گاو و گوسفند و شراب و مسكرات و هرچه دلت از تو بطلبد، بده، و در آنجا بحضور یهُوَه، خدایت، بخور و خودت با خاندانت شادی نما. 27و لاوی‌ای را كه اندرون دروازه‌هایت باشد، ترك منما چونكه او را با تو حصّه و نصیبی نیست. 28و در آخر هر سه سال تمام عُشر محصول خود را در همان سال بیرون آورده، در اندرون دروازه‌هایت ذخیره نما. 29و لاوی چونكه با تو حصّه و نصیبی ندارد و غریب و یتیم و بیوه‌زنی كه درون دروازه‌هایت باشند، بیایند و بخورند و سیر شوند، تا یهُوَه، خدایت، تو را در همه اعمال دستت كه می‌كنی، بركت دهد.
