1آیا برای انسان بر زمین مجاهده‌ای نیست؟و روزهای وی مثل روزهای مزدور نی؟ 2مثل غلام كه برای سایه اشتیاق دارد، و مزدوری كه منتظر مزد خویش است، 3همچنین ماههای بطالت نصیب من شده است، و شبهای مشقّت‌برای من معین گشته. 4چون می‌خوابم می‌گویم: كی برخیزم؟ و شب بگذرد و تا سپیده صبح از پهلو به پهلو گردیدن خسته می‌شوم. 5جسدم از كرمها و پاره‌های خاك ملبّس است، و پوستم تراكیده و مقروح می‌شود. 6روزهایم از ماكوی جولا تیزروتر است، و بدون امید تمام می‌شود. 7به یاد آور كه زندگی من باد است، و چشمانم دیگر نیكویی را نخواهد دید. 8چشم كسی كه مرا می‌بیند دیگر به من نخواهد نگریست، و چشمانت برای من نگاه خواهد كرد و نخواهم بود. 9مثل ابر كه پراكنده شده، نابود می‌شود. همچنین كسی كه به گور فرود می‌رود، برنمی‌آید. 10به خانه خود دیگر نخواهد برگشت، و مكانش باز او را نخواهد شناخت. 11پس من نیز دهان خود را نخواهم بست. از تنگی روح خود سخن می‌رانم، و از تلخی جانم شكایت خواهم كرد. 12آیا من دریا هستم یا نهنگم كه بر من كشیكچی قرار می‌دهی؟ 13چون گفتم كه تخت‌خوابم مرا تسلّی خواهد داد و بسترم شكایت مرا رفع خواهد كرد؛ 14آنگاه مرا به خوابها ترسان گردانیدی، و به رؤیاها مرا هراسان ساختی. 15به حدّی كه جانم خفه شدن را اختیار كرد و مرگ را بیشتر از این استخوانهایم. 16كاهیده می‌شوم و نمی‌خواهم تا به ابد زنده بمانم. مرا ترك كن زیرا روزهایم نفسی است. 17«انسان چیست كه او را عزّت بخشی، و دل خود را با او مشغول سازی؟ 18و هر بامداد از او تفقّد نمایی و هرلحظه او را بیازمایی؟ 19تا به كی چشم خود را از من برنمی‌گردانی؟ مرا واگذار تا آب دهان خود را فرو برم. 20من گناه كردم، اما باتو ای پاسبان بنی‌آدم چه كنم؟ برای چه مرا به جهت خود هدف ساخته‌ای، به حّدی كه برای خود بار سنگین شده‌ام؟ 21و چرا گناهم را نمی‌آمرزی، و خطایم را دور نمی‌سازی؟ زیرا كه الا´ن در خاك خواهم خوابید، و مرا تفحّص خواهی كرد و نخواهم بود.»
