1الا´ن استغاثه كن و آیا كسی هست كه تو را جواب دهد؟ و به كدامیك از مقّدسان توجّه خواهی نمود؟ 2زیرا غصّه، احمق را میكشد و حسد، ابله را میمیراند. 3من احمق را دیدم كه ریشه میگرفت و ناگهان مسكن او را نفرین كردم. 4فرزندان او از امنیت دور هستند و در دروازه پایمال میشوند و رهانندهای نیست. 5كه گرسنگان محصول او را میخورند، و آن را نیز از میان خارها میچینند، و دهان تله برای دولت ایشان باز است. 6زیرا كه بلا از غبار در نمیآید، و مشقّت از زمین نمیروید. 7بلكه انسانبرای مشقّت مولود میشود، چنانكه شرارهها بالا میپرد. 8و لكن من نزد خدا طلب میكردم، و دعوی خود را بر خدا میسپردم، 9كه اعمال عظیم و بیقیاس میكند و عجایب بیشمار؛ 10كه بر روی زمین باران میباراند، و آب بر روی صخرهها جاری میسازد، 11تا مسكینان را به مقام بلند برساند، و ماتمیان به سلامتی سرافراشته شوند؛ 12كه فكرهای حیلهگران را باطل میسازد، به طوری كه دستهای ایشان هیچ كار مفید نمیتواند كرد؛ 13كه حكیمان را در حیله ایشان گرفتار میسازد، و مشورت مكّاران مشوّش میشود. 14در روز به تاریكی برمیخورند و به وقت ظهر، مثل شب كورانه راه میروند؛ 15كه مسكین را از شمشیر دهان ایشان، و از دست زورآور نجات میدهد. 16پس امید، برای ذلیل پیدا میشود و شرارت دهان خود را میبندد. 17«هان، خوشابحال شخصی كه خدا تنبیهش میكند. پس تأدیب قادر مطلق را خوار مشمار. 18زیرا كه او مجروح میسازد و التیام میدهد، و میكوبد و دست او شفا میدهد. 19در شش بلا، تو را نجات خواهد داد و در هفت بلا،هیچ ضرر بر تو نخواهد رسید. 20در قحط تو را از موت فدیه خواهد داد، و در جنگ از دم شمشیر. 21از تازیانه زبان پنهان خواهی ماند، و چون هلاكت آید، از آن نخواهی ترسید. 22بر خرابی و تنگسالی خواهی خندید، و از وحوش زمین بیم نخواهی داشت. 23زیرا با سنگهای صحرا همداستان خواهی بود، و وحوش صحرا با تو صلح خواهنـد كرد. 24و خواهی دانست كه خیمه تو ایمن است، و مسكن خود را تجسّسخواهی كرد و چیزی مفقود نخواهی یافت. 25و خواهی دانست كه ذریتت كثیر است و اولاد تو مثل علف زمین. 26و در شِیخوخیت به قبر خواهی رفت، مثل بافه گندم كه در موسمش برداشته میشود. 27اینك این را تفتیش نمودیم و چنین است، پس تو این را بشنو و برای خویشتن بدان.»
