1و الِیهو باز متكلّم شده، گفت: 2«آیا این را انصاف میشماری كه گفتی من از خدا عادلتر هستم؟ 3زیرا گفتهای برای تو چه فایده خواهد شد، و به چه چیز بیشتر از گناهم منفعت خواهم یافت. 4من تو را جواب میگویم و رفقایت را با تو. 5به سوی آسمانها نظر كن و ببین و افلاك را ملاحظه نما كه از تو بلندترند. 6اگر گناه كردی به او چه رسانیدی؟ و اگر تقصیرهای تو بسیار شد برای وی چه كردی؟ 7اگر بیگناه شدی به او چه بخشیدی؟ و یا از دست تو چه چیز را گرفته است؟ 8شرارت تو به مردی چون تو (ضرر میرساند) و عدالت تو به بنیآدم (فایده میرساند). 9از كثرت ظلمها فریاد برمیآورند و از دست زورآوران استغاثه میكنند، 10و كسی نمیگوید كه خدای آفریننده من كجا است كه شبانگاه سرودها میبخشد 11و ما را از بهایم زمین تعلیم میدهد، و از پرندگان آسمان حكمت میبخشد. 12پس به سبب تكبّر شریران فریاد میكنند امّا او اجابت نمینماید، 13زیرا خدا بطالت را نمیشنود و قادر مطلق برآن ملاحظه نمیفرماید. 14هرچند میگویی كه او را نمیبینم، لیكن دعوی در حضور وی است. پس منتظر او باش. 15و امّا الا´ن از این سبب كه در غضب خویش مطالبه نمیكند و به كثرت گناه اعتنا نمینماید، 16از این جهت ایوب دهان خود را به بطالت میگشاید و بدون معرفت سخنان بسیار میگوید.»
