1پس الیفاز تیمانی در جواب گفت: 2«آیا مرد حكیم، از علمِ باطل جواب دهد؟ و بطن خود را از باد شرقی پر سازد؟ 3آیا به سخن بیفایده محاجّه نماید؟ و به كلماتی كه هیچ نفع نمیبخشد؟ 4امّا تو خداترسی را ترك میكنی و تقوا را به حضور خدا ناقص میسازی. 5زیرا كه دهانت، معصیت تو را ظاهر میسازد و زبان حیلهگران را اختیار میكنی. 6دهان خودت تو را ملزم میسازد و نه من، و لبهایت بر تو شهادت میدهد. 7آیا شخص اوّل از آدمیان زاییده شدهای؟ و پیش از تلّها به وجود آمدهای؟ 8آیا مشورت مخفی خدا را شنیدهای و حكمت را بر خود منحصر ساختهای؟ 9چه میدانی كه ما هم نمیدانیم؟ و چه میفهمی كه نزد ما هم نیست؟ 10نزد ما ریش سفیدان و پیران هستند كه در روزها از پدر تو بزرگترند. 11آیا تسلّیهای خدا برای تو كم است و كلام ملایم با تو؟ 12چرا دلت تو را میرباید ؟ و چرا چشمانت را بر هم میزنی 13كه روح خود را به ضّد خدا بر میگردانی، و چنین سخنان را از دهانت بیرون میآوری؟ 14«انسان چیست كه پاك باشد، و مولود زن كه عادل شمرده شود؟ 15اینك بر مقدّسان خود اعتماد ندارد، و آسمانها در نظرش پاك نیست. 16پس از طریق اولی انسان مكروه و فاسد كه شرارت را مثل آب مینوشد. 17من برای تو بیان میكنم، پس مرا بشنو و آنچه دیدهام حكایت مینمایم؛ 18كه حكیمان آن را از پدران خود روایت كردند و مخفی نداشتند، 19كه به ایشان به تنهایی زمین داده شد، و هیچ غریبی از میان ایشان عبور نكرد؛ 20شریر در تمامی روزهایش مبتلای درد است و سالهای شمرده شده برای مرد ظالم مهیا است. 21صدای ترسها در گوش وی است. در وقت سلامتی تاراجكننده بر وی میآید. 22باور نمیكند كه از تاریكی خواهد برگشت و شمشیر برای او مراقب است. 23برای نان میگردد و میگوید كجاست. و میداند كه روز تاریكی نزد او حاضر است. 24تنگی و ضیق او را میترساند، مثل پادشاه مهیای جنگ بر او غلبه مینماید. 25زیرا دست خود را به ضدّ خدا دراز میكند و بر قادر مطلق تكبّر مینماید. 26با گردن بلند بر او تاخت میآورد، با گُلمیخهای سخت سپر خویش، 27چونكه روی خود را به پیه پوشانیده، و كمر خود را با شَحم ملبّس ساخته است. 28و در شهرهای ویران و خانههای غیرمسكون كه نزدیك به خراب شدن است ساكن میشود. 29او غنی نخواهد شد و دولتش پایدار نخواهد ماند، و املاك او در زمین زیاد نخواهدگردید. 30از تاریكی رها نخواهد شد، و آتش، شاخههایش را خواهد خشكانید، و به نَفْخِه دهان او زائل خواهد شد. 31به بطالت توكّل ننماید و خود را فریب ندهد، والاّ بطالت اجرت او خواهد بود. 32قبل از رسیدن وقتش تماماً ادا خواهد شد و شاخه او سبز نخواهد ماند. 33مثل مو، غوره خود را خواهد افشاند، و مثل زیتون، شكوفه خود را خواهد ریخت؛ 34زیرا كه جماعت ریاكاران، بیكس خواهند ماند، و خیمههای رشوهخواران را آتش خواهد سوزانید. 35به شقاوت حامله شده، معصیت را میزایند و شكم ایشان فریب را آماده میكند.»
