1و واقع شد چون داود در خانۀ خود نشسته بود كه داود به ناتان نبی گفت: «اینك من در خانۀ سرو آزاد ساكن می‌باشم و تابوت عهد خداوند زیر پرده‌ها است.» 2ناتان به داود گفت: «هر آنچه در دلت باشد به عمل آورزیرا خدا با تو است.» 3و در آن شب واقع شد كه كلام خدا به ناتان نازل شده، گفت: 4« برو و به بندۀ من داود بگو خداوند چنین می‌فرماید: تو خانه‌ای برای سكونت من بنا نخواهی كرد. 5زیرا از روزی كه بنی‌اسرائیل را بیرون آوردم تا امروز در خانه ساكن نشده‌ام بلكه از خیمه به خیمه و مسكن به مسكن گردش كرده‌ام. 6و به هر جایی كه با تمامی اسرائیل گردش كرده‌ام، آیا به احدی از داوران اسرائیل كه برای رعایت قوم خود مأمور داشتم، سخنی گفتم كه چرا خانه‌ای از سرو آزاد برای من بنا نكردید؟ 7و حال به بندۀ من داود چنین بگو: یهُوَه صبایوت چنین می‌فرماید: من تو را از چراگاه از عقب گوسفندان گرفتم تا پیشوای قوم من اسرائیل باشی. 8و هر جایی كه می‌رفتی، من با تو می‌بودم و جمیع دشمنانت را از حضور تو منقطع ساختم و برای تو اسمی مثل اسم بزرگانی كه بر زمین‌اند پیدا كردم. 9و به جهت قوم خود اسرائیل مكانی تعیین نمودم و ایشان را غرس كردم تا در مكان خویش ساكن شده، باز متحرك نشوند، و شریران ایشان را دیگر مثل سابق ذلیل نسازند. 10و از ایامی كه داوران را بر قوم خود اسرائیل تعیین نمودم و تمامی دشمنانت را مغلوب ساختم، تو را خبر می‌دادم كه خداوند خانه‌ای برای تو بنا خواهد نمود. 11و چون روزهای عمر تو تمام شود كه نزد پدران خود رحلت كنی، آنگاه ذریت تو را كه از پسران تو خواهد بود، بعد از تو خواهم برانگیخت و سلطنت او را پایدار خواهم نمود. 12او خانه‌ای برای من بنا خواهد كرد و من كرسی او را تا به ابداستوار خواهم ساخت. 13من او را پدر خواهم بود و او مرا پسر خواهد بود و رحمت خود را از او دور نخواهم كرد چنانكه آن را از كسی كه قبل از تو بود دور كردم. 14و او را در خانه و سلطنت خودم تا به ابد پایدار خواهم ساخت و كرسی او استوار خواهد ماند تا ابدالا´باد.» 15برحسب تمامی این كلمات و مطابق تمامی این رؤیا ناتان به داود تكلم نمود. 16و داود پادشاه داخل شده، به حضور خداوند نشست و گفت: «ای یهُوَه خدا، من كیستم و خاندان من چیست كه مرا به این مقام رسانیدی؟ 17و این نیز در نظر تو ای خدا امر قلیل نمود زیرا كه دربارۀ خانه بنده‌ات نیز برای زمان طویل تكلم نمودی و مرا ای یهُوَه خدا، مثل مرد بلندمرتبه منظور داشتی. 18و داود دیگر دربارۀ اكرامی كه به بندۀ خود كردی، نزد تو چه تواند افزود زیرا كه تو بندۀ خود را می‌شناسی. 19ای خداوند ، به خاطر بندۀ خود و موافق دل خویش جمیع این كارهای عظیم را به جا آوردی تا تمامی این عظمت را ظاهر سازی. 20ای یهُوَه مثل تو كسی نیست و غیر از تو خدایی نی. موافق هر آنچه به گوشهای خود شنیدیم، 21و مثل قوم تو اسرائیل كدام امتی بر روی زمین است كه خدا بیاید تا ایشان را فدیه داده، برای خویش قوم بسازد، و به كارهای عظیم و مهیب اسمی برای خود پیدا نمایی و امّت‌ها را از حضور قوم خود كه ایشان را از مصر فدیه دادی، اخراج نمایی. 22و قوم خود اسرائیل را برای خویش تا به ابد قوم ساختی و توای یهُوَه خدای ایشان شدی. 23« و الا´ن ای خداوند كلامی كه دربارۀ بنده‌ات و خانه‌اش گفتی تا به ابد استوار شود و برحسب آنچه گفتی عمل نما. 24و اسم تو تا به ابد استوار و معظم بماند تا گفته شود كه یهُوَه صبایوت خدای اسرائیل خدای اسرائیل است و خاندان بنده‌ات داود به حضور تو پایدار بماند. 25زیرا تو ای خدای من بر بندۀ خود كشف نمودی كه خانه‌ای برایش بنا خواهی نمود؛ بنابرین بنده‌ات جرأت كرده است كه این دعا را نزد تو بگوید. 26و الا´ن ای یهُوَه، تو خدا هستی و این احسان را به بندۀ خود وعده داده‌ای. 27و الا´ن تو را پسند آمد كه خانۀ بندۀ خود را بركت دهی تا در حضور تو تا به ابد بماند زیرا كه تو ای خداوند بركت داده‌ای و مبارك خواهد بود تا ابدالا´باد.»
