1حكمت، خانه خود را بنا كرده، و هفت ستونهای خویش را تراشیده است. 2ذبایح خود را ذبح نموده و شراب خود را ممزوج ساخته و سفره خود را نیز آراسته است. 3كنیزان خود را فرستاده، ندا كرده است، بر پشتهای بلند شهر: 4«هر كه جاهل باشد به اینجا بیاید، و هر كه ناقص‌العقل است،» او را می‌گوید. 5«بیایید از غذای من بخورید، و از شرابی كه ممزوج ساخته‌ام بنوشید. 6جهالت را ترك كرده، زنده بمانید، و به طریق فهم سلوك نمایید. 7هر كه استهزاكننده را تأدیب نماید، برای خویشتن رسوایی را تحصیل كند، و هر كه شریر را تنبیه نماید برای او عیب می‌باشد. 8استهزاكننده را تنبیه منما مبادا از تو نفرت كند، اما مرد حكیم را تنبیه نما كه تو را دوست خواهد داشت. 9مرد حكیم را پند ده كه زیاده حكیم خواهد شد. مرد عادل را تعلیم ده كه علمش خواهد افزود. 10ابتدای حكمت ترس خداوند است، و معرفتِ قدوسْ فطانت می‌باشد. 11زیرا كه به واسطه من روزهای تو كثیر خواهد شد، و سالهای عمر از برایت زیاده خواهد گردید. 12اگر حكیم هستی، برای خویشتن حكیم هستی. و اگر استهزا نمایی به تنهایی متحمّل آن خواهی بود.» 13زن احمق یاوه‌گو است، جاهل است و هیچ نمی‌داند، 14و نزد در خانه خود می‌نشیند، در مكانهای بلند شهر بر كرسی، 15تا راه‌روندگان را بخواند، و آنانی را كه به راههای خود براستی می‌روند. 16هر كه جاهل باشد به اینجا برگردد، و به ناقص‌العقل می‌گوید: 17«آبهای دزدیده شده شیرین است، و نان خفیه لذیذ می‌باشد.» 18و او نمی‌داند كه مردگان در آنجا هستند، و دعوت‌شدگانش در عمقهای هاویه می‌باشند.
