1وای بر آنانی كه در صهیون ایمن و دركوهستان سامره مطمئّن هستند كه نُقَبای امّت‌های اوّلی كه خاندان اسرائیل نزد آنها آمدند، می‌باشند. 2به كَلْنَه عبور كنید و ملاحظه نمایید و از آنجا به حمات بزرگ بروید و به جَتِّ فلسطینیان فرود آیید؛ آیا آنها از این ممالك نیكوتر است یا حدود ایشان از حدود شما بزرگتر؟ 3شما كه روز بلا را دور می‌كنید و مَسْنَدظلم را نزدیك می‌آورید. 4كه بر تختهای عاج می‌خوابید و بر بسترها دراز می‌شوید و بره‌ها را از گله و گوساله‌ها را از میان حظیره‌ها می‌خورید. 5كه با نغمه بربط می‌سرایید و آلات موسیقی را مثل داود برای خود اختراع می‌كنید. 6و شراب را از كاسه‌ها می‌نوشید و خویشتن را به بهترین عطریات تدهین می‌نمایید، اما به جهت مصیبت یوسف غمگین نمی‌شوید. 7بنابراین ایشان الا´ن با اسیران اول به اسیری خواهند رفت و صدای عیش‌كنندگان دور خواهد شد. 8خداوند یهُوَه به ذات خود قسم خورده و یهُوَه خدای لشكرها فرموده است كه من از حشمت یعقوب نفرت دارم و قصرهایش نزد من مكروه است. پس شهر را با هر چه در آن است تسلیم خواهم نمود. 9و اگر ده نفر در یك شهر باقی مانده باشند ایشان خواهند مرد. 10و چون خویشاوندان و دفن‌كنندگان كسی را بردارند تا استخوانها را از خانه بیرون برند آنگاه به كسی كه در اندرون خانه باشد خواهند گفت: آیا دیگری نزد تو هست؟ او جواب خواهد داد كه نیست. پس خواهند گفت: ساكت باش زیرا نام یهُوَه نباید ذكر شود. 11زیرا اینك خداوند امر می‌فرماید و خانه بزرگ به خرابیها و خانه كوچك به شكافها تلف می‌شود. 12آیا اسبان بر صخره می‌دوند یا آن را با گاوان شیار می‌كنند؟ زیرا كه شما انصاف را به حنظل و ثمره عدالت را به افسنتین مبدّل ساخته‌اید. 13و به ناچیز شادی می‌كنید و می‌گویید آیا با قوّت خویش شاخها برای خود پیدا نكردیم؟ 14زیرا یهُوَه خدای لشكرها می‌گوید: اینك ای خاندان اسرائیل من به ضد شما امّتی برمی‌انگیزانم كه شما را از مدخل حمات تا نهر عَرَبَه به تنگ خواهند آورد.
