1پادشاه عدالت 1اینک پادشاهی به عدالت سلطنت خواهد کرد،
و حکمرانان به انصاف حکم خواهند راند. 2هر یک همچون پناهگاهی در برابر باد
و سرپناهی در برابر توفان خواهند بود؛
همچون نهرهای آب در بیابان خشک،
و سایۀ صخرهای بزرگ در صحرای سوزان. 3آنگاه چشمان بینندگان تار نخواهد شد،
و گوشهای شنوندگان خواهد شنید. 4دلِ شتابندگانْ معرفت را درک خواهد کرد،
و زبان اَلکَنان فصیح و بلیغ خواهد گردید. 5شخص خبیث دیگر شریف خوانده نخواهد شد،
و شخص رذل دیگر نجیب نامیده نخواهد گردید. 6چراکه خبیث به خباثت سخن میگوید
و دل او به شرارت اشتغال دارد.
فساد را پیشه کرده است
و دربارۀ خداوند عقاید نادرست میپراکَنَد.
گرسنگان را تهیدست رها میکند
و آب را از تشنهلبان دریغ میدارد. 7راه و روش شخص رذل، شریرانه است؛
او تدابیر شریرانه میاندیشد
تا فقیران را به سخنان دروغ نابود سازد،
و نیازمندان را از دادرسی به دور دارد. 8اما شریفان به شرافت تدبیر میکنند،
و به شرافت استوار خواهند ماند.
زنان اورشلیم 9ای زنانِ آسودهخیال،
برخیزید و سخنم را بشنوید!
ای دخترانِ مطمئن،
به آنچه میگویم گوش فرا دهید! 10پس از حدود یک سال
شما که مطمئنید، مضطرب خواهید شد؛
چراکه محصول انگور ضایع خواهد شد
و موسم چیدن میوه نخواهد آمد. 11ای زنان آسودهخیال، بر خود بلرزید!
و ای دختران مطمئن، مضطرب شوید!
لباس از تن برکَنید و عریان شوید،
و پلاس بر کمر ببندید! 12برای مزارع دلپذیر
و برای موهای پر بار؛ 13و برای سرزمین قوم من
که به خار و خَس پوشیده است؛
آری، برای همۀ خانههای شادمانی
و برای این شهرِ سرمست! 14زیرا که قصر، متروک خواهد شد،
و شهر پرجنب و جوش، واگذاشته خواهد گردید؛
قلعه و دیدبانگاه به زمین خالی بدل خواهد شد،
به جولانگاهِ خران وحشی و چراگاهِ گلهها. 15تا آنگاه که روح از اعلی بر ما ریخته شود،
و بیابان به بوستان بدل گردد
و بوستان، همچون جنگل به نظر آید. 16آنگاه انصاف در بیابان ساکن خواهد شد،
و عدالت در بوستان اقامت خواهد گزید. 17ثمرۀ عدالت، سلامتی خواهد بود
و نتیجۀ عدالت، آرامی و امنیت تا ابدالاباد. 18قوم من در منزلگاههای مملو از آرامش،
و مسکنهای ایمن
و استراحتگاههای پر از آسایش ساکن خواهند شد. 19جنگل از بارش تگرگ سراسر صاف خواهد شد
و شهر با خاک یکسان خواهد گردید. 20اما شما چه مبارک خواهید بود
که بر کنار نهرها بذر خواهید پاشید
و گاوان و الاغهایتان را به آزادی رها خواهید ساخت.
