1ما را نی، ای خداوند ! ما را نی، بلکه نام خود را جلال ده! به‌سبب رحمتت و به‌سبب راستی خویش. 2امّت‌ها چرا بگویند که خدای ایشان الآن کجاست؟ 3امّا خدای ما در آسمانهاست. آنچه را که اراده نمود، به عمل آورده است. 4بتهای ایشان نقره و طلاست، از صنعت دستهای انسان. 5آنها را دهان است و سخن نمی‌گویند. آنها را چشمهاست و نمی‌بینند. 6آنها را گوشهاست و نمی‌شنوند. آنها را بینی است و نمی‌بویند. 7دستها دارند و لمس نمی‌کنند. و پایها و راه نمی‌روند. و به گلوی خود تنطّق نمی‌نمایند. 8سازندگان آنها مثل آنها هستند، و هر که بر آنها توکّل دارد. 9ای اسرائیل بر خداوند توکّل نما. او معاون و سپر ایشان است. 10ای خاندانِ هارون بر خداوند توکّل نمایید. او معاون و سپر ایشان است. 11ای ترسندگانِ خداوند، بر خداوند توکّل نمایید. او معاون و سپر ایشان است. 12خداوند ما را به یاد آورده، برکت می‌دهد. خاندان اسرائیل را برکت خواهد داد و خاندان هارون را برکت خواهد داد. 13ترسندگان خداوند را برکت خواهد داد، چه کوچک و چه بزرگ. 14خداوند شما را ترقی خواهد داد، شما و فرزندان شما را. 15شما مبارک خداوند هستید که آسمان و زمین را آفرید. 16آسمانها، آسمانهای خداوند است و امّا زمین را به بنی‌آدم عطا فرمود. 17مردگان نیستند که یاه را تسبیح می‌خوانند؛ و نه آنانی که به خاموشی فرو می‌روند. 18لیکن ما یاه را متبارک خواهیم خواند، از الآن و تا ابدالآباد. هلّلویاه!
