1ای یَهُوَه خدای ذوالانتقام، ای خدای ذوالانتقام، تجلّی فرما! 2ای داور جهان متعال شو و بر متکبّران مکافات برسان! 3ای خداوند تا به کی شریران، تا به کی شریران فخر خواهند نمود؟ 4حرفها می‌زنند و سخنان ستمآمیز می‌گویند. جمیع بدکاران لاف می‌زنند. 5ای خداوند، قوم تو را می‌شکنند و میراث تو را ذلیل می‌سازند. 6بیوه زنان و غریبان را می‌کشند و یتیمان را به قتل می‌رسانند 7و می‌گویند یاه نمی‌بیند و خدای یعقوب ملاحظه نمی‌نماید. 8ای احمقان قوم بفهمید! و ای ابلهان کی تعقل خواهید نمود؟ 9او که گوش را غرس نمود، آیا نمی‌شنود؟ او که چشم را ساخت، آیا نمی‌بیند؟ 10او که امّت‌ها را تأدیب می‌کند، آیاتوبیخ نخواهد نمود، او که معرفت را به انسان می‌آموزد؟ 11خداوند فکرهای انسان را می‌داند که محض بطالت است. 12ای یاه، خوشابحال شخصی که او را تأدیب می‌نمایی و از شریعت خود او را تعلیم می‌دهی 13تا او را از روزهای بلا راحت بخشی، مادامی که حفره برای شریران کنده شود. 14زیرا خداوند قوم خود را رد نخواهد کرد و میراث خویش را ترک نخواهد نمود. 15زیرا که داوری به انصاف رجوع خواهد کرد و همهٔ راست دلان پیروی آن را خواهند نمود. 16کیست که برای من با شریران مقاومت خواهد کرد و کیست که با بدکاران مقابله خواهد نمود. 17اگر خداوند مددکار من نمی‌بود، جان من به زودی در خاموشی ساکن می‌شد. 18چون گفتم که پای من می‌لغزد، پس رحمت تو ای خداوند مرا تأیید نمود. 19در کثرت اندیشه‌های دل من، تسلیهای تو جانم را آسایش بخشید. 20آیا کرسی شرارت با تو رفاقت تواند نمود، که فساد را به قانون اختراع می‌کند؟ 21بر جان مرد صَدیق با هم جمع می‌شوند و بر خون بی‌گناه فتوا می‌دهند. 22لیکن خداوند برای من قلعه بلند است و خدایم صخره ملجای من است. 23و گناه ایشان را بر ایشان راجع خواهد کرد و ایشان را در شرارت ایشان فانی خواهد ساخت. یَهوه خدای ما ایشان را فانی خواهد نمود.
