1ای اسرائیل بشنو. تو امروز از اُرْدُنّ عبور می‌كنی، تا داخل شده، قومهایی را كه از تو عظیم‌تر و قوی‌تراند، و شهرهای بزرگ را كه تا به فلك حصاردار است، به تصرف آوری، 2یعنی قوم عظیم و بلند قدِّ بنی‌عَناق را كه می‌شناسی و شنیده‌ای كه گفته‌اند كیست كه یارای مقاومت با بنی‌عَناق داشته باشد. 3پس امروز بدان كه یهُوَه، خدایت، اوست كه پیش روی تو مثل آتش سوزنده عبور می‌كند، و او ایشان را هلاك خواهد كرد، و پیش روی تو ذلیل خواهد ساخت. پس ایشان را اخراج نموده، بزودی هلاك خواهی نمود، چنانكه خداوند به تو گفته است. 4پس چون یهُوَه، خدایت، ایشان را از حضور تو اخراج نماید، در دل خود فكر مكن و مگو كه به سبب عدالت من، خداوند مرا به این زمین درآورد تا آن را به تصرّف آورم، بلكه به سبب شرارت این امت‌ها، خداوند ایشان را از حضور تو اخراج می‌نماید. 5نه به سبب عدالت خود و نه به سبب راستی دل خویش داخل زمین ایشان برای تصرّفش می‌شوی، بلكه به سبب شرارت این امت‌ها، یهُوَه، خدایت، ایشان را از حضور تو اخراج می‌نماید، و تا آنكه كلامی را كه خداوند برای پدرانت، ابراهیم و اسحاق و یعقوب، قسم خورده بود، استوار نماید. 6پس بدان كه یهُوَه، خدایت، این زمین نیكو را به سبب عدالت تو به تو نمی‌دهد تا در آن تصرف نمایی، زیرا كه قومی گردن‌كش هستی. 7پس بیادآور و فراموش مكن كه چگونه خشم یهُوَه خدای خود را در بیابان جنبش دادی و از روزی كه از زمین مصر بیرون آمدی تا به اینجا رسیدی،به خداوند عاصی می‌شدید. 8و در حوریب خشم خداوند را جنبش دادید، و خداوند بر شما غضبناك شد تا شما را هلاك نماید. 9هنگامی كه من به كوه برآمدم تا لوحهای سنگ یعنی لوحهای عهدی را كه خداوند با شما بست، بگیرم، آنگاه چهل روز و چهل شب در كوه ماندم؛ نه نان خوردم و نه آب نوشیدم. 10و خداوند دو لوح سنگ مكتوب شده به انگشت خدا را به من داد و بر آنها موافق تمامی سخنانی كه خداوند در كوه از میان آتش در روز اجتماع به شما گفته بود، نوشته شد. 11و واقع شد بعد از انقضای چهل روز و چهل شب كه خداوند این دو لوح سنگ یعنی لوحهای عهد را به من داد، 12و خداوند مرا گفت: «برخاسته، از اینجا به زودی فرود شو زیرا قوم تو كه از مصر بیرون آوردی فاسد شده‌اند، و از طریقی كه ایشان را امر فرمودم به زودی انحراف ورزیده، بتی ریخته شده برای خود ساختند.» 13و خداوند مرا خطاب كرده، گفت: «این قوم را دیدم و اینك قوم گردن‌كش هستند. 14مرا واگذار تا ایشان را هلاك سازم و نام ایشان را از زیر آسمان محو كنم و از تو قومی قوی‌تر و كثیرتر از ایشان بوجود آورم.» 15پس برگشته، از كوه فرود آمدم و كوه به آتش می‌سوخت و دو لوح عهد در دو دست من بود. 16و نگاه كرده، دیدم كه به یهُوَه خدای خود گناه ورزیده، گوساله‌ای ریخته شده برای خود ساخته و از طریقی كه خداوند به شما امر فرموده بود، به زودی برگشته بودید. 17پس دو لوح را گرفتم و آنها را از دو دست خود انداخته، در نظرشما شكستم. 18و مثل دفعه اول، چهل روز و چهل شب به حضور خداوند به روی درافتادم؛ نه نان خوردم و نه آب نوشیدم، به سبب همه گناهان شما كه كرده و كار ناشایسته كه در نظر خداوند عمل نموده، خشم او را به هیجان آوردید. 19زیرا كه از غضب و حدّت خشمی كه خداوند بر شما نموده بود تا شما را هلاك سازد، می‌ترسیدم، و خداوند آن مرتبه نیز مرا اجابت نمود. 20و خداوند بر هارون بسیار غضبناك شده بود تا او را هلاك سازد، و برای هارون نیز در آن وقت دعا كردم. 21و اما گناه شما یعنی گوساله‌ای را كه ساخته بودید، گرفتم و آن را به آتش سوزانیدم و آن را خرد كرده، نیكو ساییدم تا مثل غبار نرم شد، و غبارش را به نهری كه از كوه جاری بود، پاشیدم. 22و در تَبْعیره و مَسَّا و كِبْرُوْت هَتّاوَه خشم خداوند را به هیجان آوردید. 23و وقتی كه خداوند شما را از قادش برنیع فرستاده، گفت بروید و در زمینی كه به شما داده‌ام تصرف نمایید، از قول یهُوَه خدای خود عاصی شدید و به او ایمان نیاورده، آواز او را نشنیدید. 24از روزی كه شما را شناخته‌ام به خداوند عصیان ورزیده‌اید. 25پس به حضور خداوند به روی درافتادم در آن چهل روز و چهل شب كه افتاده بودم، از این جهت كه خداوند گفته بود كه شما را هلاك سازد. 26و نزد خداوند استدعا نموده، گفتم: «ای خداوند یهُوَه، قوم خود و میراث خود را كه به عظمت خود فدیه دادی و به دست قوی از مصر بیرون آوردی، هلاك مساز. 27بندگان خودابراهیم و اسحاق و یعقوب را بیاد آور، و بر سخت‌دلی این قوم و شرارت و گناه ایشان نظر منما. 28مبادا اهل زمینی كه ما را از آن بیرون آوردی، بگویند چونكه خداوند نتوانست ایشان را به زمینی كه به ایشان وعده داده بود درآورد، و چونكه ایشان را دشمن می‌داشت، از این جهت ایشان را بیرون آورد تا در بیابان هلاك سازد. 29لیكن ایشان قوم تو و میراث تو هستند كه به قوّت عظیم خود و به بازوی افراشته خویش بیرون آوردی.»
